Rondrit Faial
Door: barrus
Blijf op de hoogte en volg Azorentrip
24 Juli 2011 | Portugal, Horta
ZONDAG 24 JULI
We gaan onze auto ophalen bij de verhuurder en worden gezegend met een Toyota Auris. Een witte, brandnieuwe auto met dieselmotor die blijkt te rijden als de brandweer. We gaan met de klok mee het eiland rond en komen al snel bij een fantastisch uitzichtpunt, Castelo Branco. Bij veel van dit soort plekken vind je bordjes waarop de bijzonderheden van de locatie beschreven staan. Wel fijn om zo iedere keer weer iets te kunnen lezen over de omgeving. We kijken naar het prachtige uitzicht en je verbaast je iedere keer weer over de natuur die ooit deze eilanden heeft doen ontstaan. Na het vervolgen van de tocht komen we al snel bij Vulcaõ dos Capelinhos. Dit is een vulkaan die in 1957 actief werd en uiteindelijk maanden heeft gewerkt. Het (maan)landschap is van donker stof gemaakt en er groeit helemaal niets. Er is nu een ondergronds museum gevestigd, vlak bij de vuurtoren die hier ooit stond en waarvan de begane grond verdieping helemaal opgeslokt is door de troep die de vulkaan naar buiten heeft gegooid. We bekijken het museum en zijn na een uur weer blij om buiten in de zon te staan. Vlak naast het museum is een lager gelegen rots strand waar mensen gewoon lekker aan het duiken en zwemmen zijn tussen de aangebrachte duikplank en de zwemtrappetjes. Vreemd om je te bedenken dat hier 50 jaar geleden een enorm natuurgeweld aan de gang was.
We vervolgen onze tocht en komen op een ander strandje met pikzwart zand dat echt niet viezer is dan het zand van Hawaï maar er wel totaal anders uit ziet. Het is er rustig met alleen in de verte een groepje andere badgasten die uiteindelijk Nederlands blijken te zijn. We liggen er heerlijk te lezen en gaan in de loop van de middag weer verder op onze Faial expeditie. Er blijkt nog een uitzichtpunt te zijn, de Caldeira, waar we naar toe willen. Deze blijkt echter in de wolken te liggen en op het laatst rijden we in de mist met de lampen van de auto aan. We komen nog een aantal koeien tegen op de weg naar de top die na enige aandrang wel een stapje opzij willen doen. Het uitzichtpunt laten we ongebruikt en dalen weer af totdat we weer in de zon rijden. Met de zon erbij ziet de wereld er echt anders uit.
Al slingerend komen we weer in Horta aan waar we de auto moeten aftanken. We blijken 4 liter diesel te hebben gebruikt. Toyota doet sommige dingen blijkbaar toch wel goed en ik vraag me af of de boot wel echt zuinig is qua brandstofgebruik.
’s Avond hebben we “Pot Luck” voor ons een nieuw fenomeen. Het komt er op neer dat je eten klaar maakt, zoals je die avond zou gaan eten, en het dan op de kademuur neerzet. Omdat iedereen dat doet wordt het een lopend buffet waarbij je gewoon dat neemt waar je zin in hebt. Dit is voor veel meevarende kinderen de laatste avond dat ze er zijn en het maakt een mooie afscheidsavond.
We gaan onze auto ophalen bij de verhuurder en worden gezegend met een Toyota Auris. Een witte, brandnieuwe auto met dieselmotor die blijkt te rijden als de brandweer. We gaan met de klok mee het eiland rond en komen al snel bij een fantastisch uitzichtpunt, Castelo Branco. Bij veel van dit soort plekken vind je bordjes waarop de bijzonderheden van de locatie beschreven staan. Wel fijn om zo iedere keer weer iets te kunnen lezen over de omgeving. We kijken naar het prachtige uitzicht en je verbaast je iedere keer weer over de natuur die ooit deze eilanden heeft doen ontstaan. Na het vervolgen van de tocht komen we al snel bij Vulcaõ dos Capelinhos. Dit is een vulkaan die in 1957 actief werd en uiteindelijk maanden heeft gewerkt. Het (maan)landschap is van donker stof gemaakt en er groeit helemaal niets. Er is nu een ondergronds museum gevestigd, vlak bij de vuurtoren die hier ooit stond en waarvan de begane grond verdieping helemaal opgeslokt is door de troep die de vulkaan naar buiten heeft gegooid. We bekijken het museum en zijn na een uur weer blij om buiten in de zon te staan. Vlak naast het museum is een lager gelegen rots strand waar mensen gewoon lekker aan het duiken en zwemmen zijn tussen de aangebrachte duikplank en de zwemtrappetjes. Vreemd om je te bedenken dat hier 50 jaar geleden een enorm natuurgeweld aan de gang was.
We vervolgen onze tocht en komen op een ander strandje met pikzwart zand dat echt niet viezer is dan het zand van Hawaï maar er wel totaal anders uit ziet. Het is er rustig met alleen in de verte een groepje andere badgasten die uiteindelijk Nederlands blijken te zijn. We liggen er heerlijk te lezen en gaan in de loop van de middag weer verder op onze Faial expeditie. Er blijkt nog een uitzichtpunt te zijn, de Caldeira, waar we naar toe willen. Deze blijkt echter in de wolken te liggen en op het laatst rijden we in de mist met de lampen van de auto aan. We komen nog een aantal koeien tegen op de weg naar de top die na enige aandrang wel een stapje opzij willen doen. Het uitzichtpunt laten we ongebruikt en dalen weer af totdat we weer in de zon rijden. Met de zon erbij ziet de wereld er echt anders uit.
Al slingerend komen we weer in Horta aan waar we de auto moeten aftanken. We blijken 4 liter diesel te hebben gebruikt. Toyota doet sommige dingen blijkbaar toch wel goed en ik vraag me af of de boot wel echt zuinig is qua brandstofgebruik.
’s Avond hebben we “Pot Luck” voor ons een nieuw fenomeen. Het komt er op neer dat je eten klaar maakt, zoals je die avond zou gaan eten, en het dan op de kademuur neerzet. Omdat iedereen dat doet wordt het een lopend buffet waarbij je gewoon dat neemt waar je zin in hebt. Dit is voor veel meevarende kinderen de laatste avond dat ze er zijn en het maakt een mooie afscheidsavond.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
