Ponta Delgada
Door: barrus
Blijf op de hoogte en volg Azorentrip
12 Juli 2011 | Portugal, Ponta Delgada
MAANDAG 11 JULI
De ochtend begon met regen. Dat is weer nieuw na weken alleen zon of bewolking. Ernst vertelde ooit gedurende een wacht ook regen te hebben gehad maar vertelde ook dat een ieder kreeg wat hem toekwam zodat we daar niet al te serieus mee omgingen . Hoe dan ook, regen. Ik ben eerst naar het havenkantoor gelopen dat zich in de “oude” jachthaven bevindt. Een stoelendans, eerst bij de marina-mensen naar binnen. Die vullen een papier in aan de hand van de scheepspapieren en paspoorten. Daarna naar een kantoor ernaast. Hier zit de politie die de gegevens van het eerste papier overschrijven, controleren of de paspoortnummers wel goed zijn en daarna naar de douane. Deze gaat bij zijn collega van de politie even het papiertje ophalen en meldt dat alles in orde is. Ik vroeg of ik mijn quarantaine vlag kon laten zakken. Hij had geen idee waar ik over sprak dus maar gedaan. Wel graag melden als ik weer weg ga en de paspoorten weer even meenemen. Gaan we dus wel doen. Bij de havenmeester kan ik ook “Tokens” kopen om de was te doen. Dat is inmiddels ook echt wel noodzakelijk. Eigenlijk heeft iedere jachthaven wel een wasserette en Mieles zijn blijkbaar overal populair.
Daarna opzoek naar een nieuw mobieltje. Dat is moeilijker dan ik dacht want Simkaart-vrij is niet overal verkrijgbaar. Vodafone is sterk vertegenwoordigd maar uitsluitend met Portugese Simkaarten. Een aardige medewerkster vertelt dat er bij een grote shopping-mall wel telefoons verkocht worden zoals ik wens. Dat is overigens volgens haar niet te lopen, een taxi is beter. Dat valt volgens ons nogal mee en na een wandeling van een kwartier komen we in het bedoelde winkelcentrum. Daar vinden we inderdaad een shop die telefoons verkoopt maar eerst wordt geprobeerd de oude weer tot leven te wekken. Nadat dat echt niet meer blijkt te lukken kan ik een ander apparaat aanschaffen. Wel moet ik me eerst even identificeren. Er zitten toch nog wat verschillen binnen de EEG.
Bij thuiskomst heeft Ernst de fok al schoongespoten en de boot aan kant gemaakt. We hebben uitgebreid contact met “Atlantic” en Wessel legt ons uit hoe we een paar zaken die niet goed functioneren waarschijnlijk kunnen oplossen. Helaas blijkt dat voor de watermaker nog niet op te gaan maar andere zaken zijn weer snel uit de wereld geholpen. In een haven als deze liggen boten van allerlei nationaliteiten. Een redelijk aantal heeft een probleem en onze probleempjes vallen hierbij snel in het niet. Een Zweed heeft zijn roer naast de boot liggen, een ander schip heeft zijn mast verloren en een Noorse buurman vertelt dat hij na 600 M maar terug is gekomen omdat zijn stuurinrichting steeds verontrustender geluiden begon af te geven. Niet ten onrechte, want zijn lagers liepen uit de stuurinrichting. De onderdelen kosten hem 16 Euro !!! en nu kan hij morgen weer verder. Je moet volgens mij over een redelijke gereedschapskist beschikken om te kunnen blijven varen.
Vanmiddag kwamen de Juanita, de Katharos en de Fortuna binnenlopen. Ze hadden vandaag een zeer voorspoedige dag gehad en waren allemaal hartstikke blij aangekomen te zijn. Wij hadden dat Euforische gevoel gisteren al gehad en konden goed begrijpen dat het nu bij hen Feest was. Het is toch niet niks om na 6 dagen niets dan zee en golven weer aan land te kunnen stappen. Rudy dacht dat hij wederom zijn boegschroefdeur had verspeeld na twee dagen enorme klappen te hebben gemaakt bij het tegen de wind in varen. Ernst zou Ernst niet zijn als hij niet even te water ging om dat te checken. Er bleek niets aan de hand te zijn en Rudy kreeg volgens mij toen pas het echte blije gevoel.
Vanavond zijn we uit eten gegaan in een echt Portugees restaurant. Echt Portugees omdat er ook veel Portugezen aan het eten waren. Lena, vrouw van Ernst komt vanavond om 11 uur aan en Ernst gaat met haar aan een Azorenvakantie beginnen. Nico en ik gaan morgen per huurauto het eiland verkennen. Woensdag komen Annette, Jochem en Justine (twee van onze drie kinderen) en vertrekt Nico weer naar Nederland. We hebben wel gemerkt dat met zijn drieën varen veel meer rust geeft bij groter oversteken dan als je het met zijn tweeën doet. Met name het systeem van twee uur wacht lopen, en daarna vier uur af geeft rust. Nico heeft het ook naar zijn zin gehad en overweegt om het laatste stukje van Cowes naar Harlingen weer op te stappen maar dan samen met zijn zoon.
De ochtend begon met regen. Dat is weer nieuw na weken alleen zon of bewolking. Ernst vertelde ooit gedurende een wacht ook regen te hebben gehad maar vertelde ook dat een ieder kreeg wat hem toekwam zodat we daar niet al te serieus mee omgingen . Hoe dan ook, regen. Ik ben eerst naar het havenkantoor gelopen dat zich in de “oude” jachthaven bevindt. Een stoelendans, eerst bij de marina-mensen naar binnen. Die vullen een papier in aan de hand van de scheepspapieren en paspoorten. Daarna naar een kantoor ernaast. Hier zit de politie die de gegevens van het eerste papier overschrijven, controleren of de paspoortnummers wel goed zijn en daarna naar de douane. Deze gaat bij zijn collega van de politie even het papiertje ophalen en meldt dat alles in orde is. Ik vroeg of ik mijn quarantaine vlag kon laten zakken. Hij had geen idee waar ik over sprak dus maar gedaan. Wel graag melden als ik weer weg ga en de paspoorten weer even meenemen. Gaan we dus wel doen. Bij de havenmeester kan ik ook “Tokens” kopen om de was te doen. Dat is inmiddels ook echt wel noodzakelijk. Eigenlijk heeft iedere jachthaven wel een wasserette en Mieles zijn blijkbaar overal populair.
Daarna opzoek naar een nieuw mobieltje. Dat is moeilijker dan ik dacht want Simkaart-vrij is niet overal verkrijgbaar. Vodafone is sterk vertegenwoordigd maar uitsluitend met Portugese Simkaarten. Een aardige medewerkster vertelt dat er bij een grote shopping-mall wel telefoons verkocht worden zoals ik wens. Dat is overigens volgens haar niet te lopen, een taxi is beter. Dat valt volgens ons nogal mee en na een wandeling van een kwartier komen we in het bedoelde winkelcentrum. Daar vinden we inderdaad een shop die telefoons verkoopt maar eerst wordt geprobeerd de oude weer tot leven te wekken. Nadat dat echt niet meer blijkt te lukken kan ik een ander apparaat aanschaffen. Wel moet ik me eerst even identificeren. Er zitten toch nog wat verschillen binnen de EEG.
Bij thuiskomst heeft Ernst de fok al schoongespoten en de boot aan kant gemaakt. We hebben uitgebreid contact met “Atlantic” en Wessel legt ons uit hoe we een paar zaken die niet goed functioneren waarschijnlijk kunnen oplossen. Helaas blijkt dat voor de watermaker nog niet op te gaan maar andere zaken zijn weer snel uit de wereld geholpen. In een haven als deze liggen boten van allerlei nationaliteiten. Een redelijk aantal heeft een probleem en onze probleempjes vallen hierbij snel in het niet. Een Zweed heeft zijn roer naast de boot liggen, een ander schip heeft zijn mast verloren en een Noorse buurman vertelt dat hij na 600 M maar terug is gekomen omdat zijn stuurinrichting steeds verontrustender geluiden begon af te geven. Niet ten onrechte, want zijn lagers liepen uit de stuurinrichting. De onderdelen kosten hem 16 Euro !!! en nu kan hij morgen weer verder. Je moet volgens mij over een redelijke gereedschapskist beschikken om te kunnen blijven varen.
Vanmiddag kwamen de Juanita, de Katharos en de Fortuna binnenlopen. Ze hadden vandaag een zeer voorspoedige dag gehad en waren allemaal hartstikke blij aangekomen te zijn. Wij hadden dat Euforische gevoel gisteren al gehad en konden goed begrijpen dat het nu bij hen Feest was. Het is toch niet niks om na 6 dagen niets dan zee en golven weer aan land te kunnen stappen. Rudy dacht dat hij wederom zijn boegschroefdeur had verspeeld na twee dagen enorme klappen te hebben gemaakt bij het tegen de wind in varen. Ernst zou Ernst niet zijn als hij niet even te water ging om dat te checken. Er bleek niets aan de hand te zijn en Rudy kreeg volgens mij toen pas het echte blije gevoel.
Vanavond zijn we uit eten gegaan in een echt Portugees restaurant. Echt Portugees omdat er ook veel Portugezen aan het eten waren. Lena, vrouw van Ernst komt vanavond om 11 uur aan en Ernst gaat met haar aan een Azorenvakantie beginnen. Nico en ik gaan morgen per huurauto het eiland verkennen. Woensdag komen Annette, Jochem en Justine (twee van onze drie kinderen) en vertrekt Nico weer naar Nederland. We hebben wel gemerkt dat met zijn drieën varen veel meer rust geeft bij groter oversteken dan als je het met zijn tweeën doet. Met name het systeem van twee uur wacht lopen, en daarna vier uur af geeft rust. Nico heeft het ook naar zijn zin gehad en overweegt om het laatste stukje van Cowes naar Harlingen weer op te stappen maar dan samen met zijn zoon.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
